สามทุ่มสิบห้าเวลาคุณตาย5 น่าประหลาดที่มีเสียงเนื้อความจากไลน์เข้า แม้กระนั้นหน้าจอยังดำอยู่ เสี้ยววินาทีก่อนนิ้วโป้งกดปุ่มโฮมให้เปิด (คิดภาพไอโฟน) ในระหว่างที่จอยังดำอยู่ รุจมองเงาสะท้อนตนเองในโทรศัพท์ แทนที่จะมองเห็นเงาตนเองเพียงผู้เดียว

ดันมีเพศหญิงคนหนึ่ง ยืนอยู่ข้างหลัง เอียงคอไปๆมาๆซ้าย-ขวา ช้าๆ(เสมือนตุ๊กตาที่เค้าถูกใจตั้งไว้หน้ารถยนต์ให้มันส่ายหน้าไปๆมาๆ แม้กระนั้นช้ากว่า)

ต่อจากตอนที่แล้ว สามทุ่มสิบห้าเวลาคุณตาย5 ตอนสุดท้าย

ขนที่เคยนอนนิ่งไปคราวก่อนหน้า ลุกพรึ่บ หนาววาบ หน้าชาขึ้นมาในทันที รุจหันกลับไปดู แน่มากกว่าแช่แป้งว่าว่างไม่ พอกลับมาดูในจอมือถือก็มองไม่เห็นคนไหนกัน สงสัยเพื่อนฝูงบิ้วมากมายจนถึงตาฝาด รุจวางหูโทรศัพท์ เผ่นดียิ่งกว่า บอกสหายซะหน่อย ระหว่างที่กำลังร้องถามเพื่อนพ้องว่าเสร็จรึยัง

รุจได้ยินเสียง เอี๊ยดดดด ดังมาจากนอกระเบียงอีกที…เป็นถ้าเกิดเป็นละครผู้ชมคงจะลุ้นว่าอย่าเปิดๆแม้กระนั้นชีวิตจริงมนุษย์เรามีความต้องการอยากจะรู้เป็นนิสัย รุจก็เป็นเยี่ยมในนั้น กลัวนะ แม้กระนั้นก็ขุ่นเคืองใจมาตั้งแต่เมื่อตะกี้ล่ะ ก้าวช้าๆไปถึงม่าน เปิดพรึ่บ!

ภาพสโลว์โมชั่นที่ปรากฏทำเอาชายอกสามศอกเกือบจะลมจับ รุจมองเห็นร่างๆหนึ่งเป็นเพศหญิงเหมือนใส่ชุดนอน กระโจนมาจากไหนไม่ทราบ น่าจะเป็นห้องบนๆลอยหล่นผ่านไปต่อหน้า จำพวกฟูลเอชดีไม่มีฝาดแน่นอน รุจร้องลั่น “เฮ้ย!” เสียงดังจนถึงเกรนรีบวิ่งออกมาจากห้องสุขาทั้งๆที่ยังมิได้ใส่กางเกง มีเพียงแค่เสื้อชายยาวๆปกคลุม

“เฮ้ยเกรนมีคนกระโดดอาคาร!” รุจตวาดถลาออกไปเกาะระเบียง ไม่ต่ำลงมากยิ่งกว่าชั้น 15 ความคาดหมายว่าจะรอดเป็นศูนย์ดี ๆ นี่เอง พอกวาดสายตาไปถึงพื้นด้านล่าง ถึงทราบดีว่าบางสิ่งบางอย่างไม่ปกติ… แตกต่างจากปกติมากมายๆเมื่อมองไม่เห็นผู้ใดกันร่างใครบางคน

“อะไรวะ พวกเรามองเห็นคนกระโจนลงไปจริงๆนะโว้ย ร้อยเปอร์เซ็น” ไม่ฝาดแน่นอนรุจคิด เงยด้านล่างดูบน ซ้ายขวา แต่ว่าไม่มีเงาใครซักคน ใจเต้นตึกๆด้วยความตระหนกตกใจ…ก็ควรจะตกอกตกใจมั้ยล่ะ? คนหล่นไปต่อหน้าต่อตาแล้วหายไปซะงั้น หันกลับไปหวังจะชี้แจง กลับพบเจอสีหน้าท่าทางเย็นชาของเพื่อนพ้องสาว

พร้อมด้วยมือที่ยื่นออกมา รุจนึกถึงภาพยนตร์ไทยสักเรื่องที่ถูกใจหักมุมไปๆมาๆชื่อ 4 แพร่ง 5 แพร่งอะไรสักอย่าง…หรือตั้งแต่เย็น กรูอยู่กับผีวะ!!? กำลังจะถีบ แต่ว่ามือเกรนก็มาถึงตัวก่อน มิได้บีบที่คอแต่ว่าปิดที่ตา “ห้ามลืมตาแล้วเดินตามเข้ามาในห้อง” เกรนพูดเสียงเบาๆแล้วก็ดึงสหายให้ตามเข้าไป แล้วผลักรุจลงบนโซฟาบอกให้คอยแป๊บ

จะเข้าไปสวมเสื้อผ้าก่อน เมื่อออกมาอีกทีนั่งข้างหน้าสหายยุคเด็ก และก็เริ่มเล่าในสิ่งแปลกสุดเท่าที่รุจเคยรับรู้เกรนถามคำถามว่ามองเห็นคนตกอาคารไปใช่มั้ย รุจผงกศีรษะ “เงาที่มองเห็น น่าจะเป็นแพร คุณตายไปนานแล้ว พวกเราเองโน่นล่ะมีส่วนทำให้คุณตาย” 

รุจได้ยินก็เหว๋อรับทาน อะไรวะ ไม่มีบทนำเกริ่นเลยรึ ถ้อยคำง่อยเปลี้ยเสียขา ฟังไม่เคยรู้ความ โผล่มาเป็นเรื่องราวเลยจะเข้าดวงใจมั้ยเนี่ย? แม้กระนั้นจะไม่เชื่อเลยก็ทำใจยากอยู่ เนื่องจากพึ่งจะมองเห็นแบบฟูลเอชดีไปแหมบๆ

เกรนเล่าว่าเมื่อปีก่อน มีรุ่นพี่ยุคเรียนชื่อจะต้องเข้ามาจีบ กล่าวว่าไม่มีแฟนเลยตกลงคบกัน มารู้คราวหลังว่าเขามีคนรักแต่ว่าเลิกแล้ว ชื่อแพร เคยพบอยู่ 3-4 ครั้ง คราวแรกๆมาขอให้เลิกกับพี่จะต้อง แต่ว่าเกรนก็ไม่เลิก ระยะหลังๆคุณก็เลยมักมาดักยืนรอหน้าสถานที่ทำงานตอนเวลาเย็นๆ

โดยจะยืนจ้องหน้านิ่งๆเกรนกลัวมากมายก็เลยไปคุยกับพี่จำเป็นต้อง ไม่ทราบว่าไปสะสางกันอีท่าไหนแต่ว่าแพรก็หายไป มารู้ต่อมาว่าตายไปแล้ว “คุณกระโจนอาคารฆ่าตัวตาย ตำรวจกล่าวว่าเสียชีวิตโดยประมาณสามทุ่มสิบห้า…”

เรื่องผีตอน สามทุ่มสิบห้าเวลาคุณตาย4