เมื่อคืนนี้ใครกันที่มาส่งผม3 ถอนใจออกมา เฮือกๆ “นี้กำลังล้อข้าเล่นอยู่ใช่ไหม”ผมสาดเสียงตวาดออกไป แม้ว่าจะกลัว แม้กระนั้นก็ทนไม่ได้แล้ว “อืม” เสียงเย็นเยือกตอบกลับ แม้ว่าจะน่าสยอง อย่างต่ำก็ทำให้ผมคิดอยู่ว่ามันเป็นสหายผม การเดินทางที่มองยาวไกล นานมาก ที่จริงอีกนิดหน่อยก็คือบ้านผม เสียงฉิ่ง ฉับ ซอ ดังขึ้น

ต่อจากตอนที่แล้ว เมื่อคืนนี้ใครกันที่มาส่งผม3

วิทยุเปิดขึ้นมา มันโยกตัวไปกับเสียงดนตรี รวมทั้งอยู่ในคอ ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เพื่อนฝูงผมจะถูกใจเพลงไทยผมเลยเอื้อมมือไปจะปิดเสียง พรึบ โอ้ย ผมร้องขึ้น มันคว้ามือผมไว้ “จะทำอะไร” ตามันแดงออกมา คล้ายกับว่าผมไปดุบิดาดุแม่มัน

“อย่ามายุ่งกับกู” มันตะโกนดังไปทั่วอีกทั้งรถยนต์ ผมสั่นเทิ้มมากมาย ใช่แน่นอนผมกำลังพบเจออยู่กับสิ่งที่เหนือธรรมชาติ มันไม่ใช่เพื่อนฝูงผม ผมรีบอ้ามือมันอออก สวดมนตร์ นะโมตัสสะ นะโมตัสสะ เรียกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆที่เชื่อถือบูชา เท่าที่จะทำเป็น “คิดหรอว่าจะกลัว” บอกและก็ขำออกมา เสมือนในละครที่เวลาอสุรกายหัวเราะ ผมฮึดในที่สุด ยกมือไว้พระในบ้านที่เชื่อถือ

“โอ๊ย” มันร้อง ละเงียบไป แม้กระนั้นตามันก็ยังขับขี่รถไปตามถนนหนทาง แสงสว่างสีส้มด้านหน้าอีกไม่ไกล ส่องสาดอยู่บนถนนหนทาง ชี้ว่าอีกไม่นานก็ถึงยังหน้าบ้านของผม แสงสีส้มด้านหน้า บอกถึงว่าอีกไม่นานก็กำลังจะถึงบ้านของผม เมื่อก่อนใกล้จะถึงที่ตรงนั้นมันจำเป็นจะต้องวิ่งผ่านปากทางเข้าวัด

เมื่อรถยนต์เขยื้อนไป ความเร็วของรถยนต์เบาๆลดน้อยลง ในขณะที่มีรถยนต์พวกเราเพียงคันเดียวบนถนนหนทาง “เฮ้ย ขับให้มันไวๆหน่อย” ผมบากบั่นดึงสติสหายกลับมา แต่ว่าบอกไปก็ราวกับหายใจทิ้งไปแค่นั้น ทุกบทสวดมนตร์ที่ผมนึกได้อยู่ในใจ ผมท่องจนถึงหมด เพื่อหวังว่าจะสู้อยู่กับเรื่องที่พบเจออยู่ได้บ้าง

รวมทั้งแล้วหลังจากนั้นก็ถึงหน้าวัด – เป็นไปตามคาด รถยนต์พวกเราหยุดนิ่ง ผมไม่กล้าที่จะมองดูมัน แถมหมายังมาหอนกันให้ลั่นวัดเสียงเฉยๆประสานเสียงสุนัขหอน ช่างช่วยเพิ่มความหลอนของผมขึ้นไปอีก ถึงจะไม่กล้าจ้องมองเพื่อนพ้อง แม้กระนั้นผมก็ชายตามอง

“เฮ้ย มันทำอะไรวะ” ผมอุทานในใจ มันเอามือจับริมฝีปากข้างล่าง แล้วหลังจากนั้นก็ดึงลงมากระทั่งมองเห็นฟันข้างล่าง ถ้าหากคิดภาพไม่ออก คุณทดลองเอามือจับริมฝีปากด้านล่างแล้วดึงแขวนลงมา แล้วดูกระจก นั่นแหละครับผม อย่างงั้นเลย แถมตามันยังชายตามองผมอีก

ถึงจุดนี้ผมดำรงอยู่มิได้แล้ว ถึงจะถูกสุนัขวัดกัดผมก็ยอม ผมผลักทางออก แล้วรีบลงจากรถยนต์ สุนัขพอใช้ได้กลิ่น มันก็กรูกันเข้ามา ผมเบาๆเดินเข้าไปในวัด ทิ้งเพื่อนพ้องกับรถยนต์ไว้ด้านหลัง หลวงพี่รูปนึงเดินออกมาจากกุฎี เพราะเหตุว่าคงจะได้ยินเสียงผมตะโกนหมา พระ: จะไปใหนหรอโยม มืดค่ำๆดื่นๆ

ผมพนมมือ ผม: ผมโดนผีหลอกนะครับ หลวงพี่ หลวงพี่หยุด แล้วชำเลืองมองไปทางข้างหลัง พระ: แล้วรถยนต์เจ้าหรอ ที่หยุดอยู่นะ เพื่อนฝูงเจ้ากำลังเดินลงมา นู้นนะ ผมถึงกับสะอึก พร้อมถามย้ำกับไป “อะไรครับ พะพะเพื่อนผมกำลังเดินลงมา”

สิ้นเสียง ผมตกลงใจกับไปมองดู มันอยู่เบื้องหน้าเสียแล้ว ผมวิ่งอ้อมไปอยู่ข้างหลังของหลวงพี่ด้วยความรวดเร็ว “ใจเย็นๆโยม” หลวงพี่กล่าว น่าประหลาดที่เพื่อนฝูงผมมองธรรมดาดี เมื่อยืนอยู่หน้าพระ พระ: มีอะไรจะคุยกับ อาตมภาพหรือป่าวประกาศ เพื่อนฝูงยกมือขึ้นไหว้ แล้วร้องไห้ออกมา…….ติดตามตอนต่อไป

เมื่อคืนนี้ใครกันที่มาส่งผม2 เรื่องหลอนนอนไม่หลับ